அசை

அசை நல்லது.
அளவுக்கதிகமாய்
நசை மீறும் வரை.


கழிவரல் இனிது
ஒல்காத் துயரில்
உளம் மூழ்கும்வரை.


மடலூர்தல் மிடிமை
மிக்கூறும் மனம்
சாழலில் தாழும் வரை.

ஆள்காட்டி

பெருங்கனவுகளை
அங்கங்கே ரகசியமாய்ப்
புதைப்பதாய் நினைத்திருக்கிறேன்.
கண்ணி வெடிகளாய்
அசந்தர்ப்பமாய் வெடித்து
ஆள்காட்டிக் கொடுக்கின்றன அவை.

தாயுமான தேவதைகள்

குட்டி அணைப்பினிலும்
கட்டிச் சிரிப்பினிலும்
மந்திரக் கோலில்லாமல்
இளமையாக்குகிறார்கள்
தந்தையை.. மகளெனும்
தாயுமான தேவதைகள்.

க விதை விருட்சம்

ஒரு விதையைப் போல
ரகசியமாய்ப் புதைக்கிறேன்
உன் நினைவை.
கிச்சுக் கிச்சுத் தாம்பூலம்
கியா கியா தாம்பூலம் எனக்
கைவிரித்து மடக்க மடக்க
கவிதை விருட்சமாய்க்
கிளைவிட்டெழும்பிக்
காட்டிக் கொடுத்தேவிடுகிறது
எனக்குள் என்னை.

கானகம் தோறும்

தேடித் தேடிக் களைக்கின்றன
இருப்பை வாசிக்கும் குவளைகள்.
உறக்கத்தின் கோட்டை
ஒரு போதும் திறப்பதில்லை.
பிச்சியாக்குகின்றன
பித்தம்தீர்க்கும் அலரிப்பூக்கள்.
உன்மத்தம் அறியாமல்
ஊமையாய்க் கிடக்கின்றன
ஊமத்தைகள்.
தன்னுடலின் சுகந்தம் வீசுவது
தன்மனவெளி மட்டுமே..
உணர்ந்தும் உருத்தேடி
உருவற்றுச் சோர்கிறது
கானகம் தோறும்
ஒற்றைக் கஸ்தூரிமான்.