கோடை

கானல்நீர் ஓடுகிறது

கண்ணெங்கும் அனலாய்.

ஆவிக்கீற்றுகள்

உடலெங்கும் கீறுகின்றன.

உள்ளிருந்து ஒரு குளிர்நடுக்கம்

நரம்பு நாகமாய்  இறங்குகிறது.

வாட்டத் தொடங்கும் வெய்யிலுக்குள்

புழுவாய்ச் சுருள்கிறது உடல்

 

செமித்தல்

அமிர்தம் சிந்திப்

புல்பூண்டு முளைத்ததா

அரவுகள் வெட்டுப்பட்டுப்

புல்பூண்டு கிளைத்ததா

அரிஅரனுக்கே வெளிச்சம்

எவ்வளவுதான் 

செமித்துச் செமித்தும்

எழுகின்றன நாகங்கள்

காமமும் ஞானமுமாய்.

பூமிப் பிடாரன்

செம்படமெடுக்கிறது சூரியன்

வெளிச்ச நாக்குகள் நீட்டி.

பூமிப் பிடாரன் மகுடி ஊதி

முடிக்கும்போது

நழுவி முடங்குகிறது

இருள் கூடைக்குள் 

 

பால்வெளிப் பிரபஞ்சம்

சூரிய வளையமும்

சந்திர வளையமும் மாட்டி

இருளின் மடியில்

உருண்டு விளையாடுகிறது பூமி

இன்னும் பல 

நட்சத்திரத் துணுக்குகளைத் 

தூவி அழகு பார்க்கிறது 

பால்வெளிப் பிரபஞ்சம்

 

சாத்வீகம்

சுயநல உலகில்

சாத்வீகம் மட்டுமே

பொதுநலத்துக்கு

நேர்ந்துவிடப்பட்டிருக்கிறது

ராஜஸமும் தாமஸமும்

ஏறிச் சவாரி செய்யத்

தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தபடி

வேலைச் சிலுவை சுமக்கிறது

ரத்தக்கண்ணீரோடு