நிலாவின் ரேகைகள்

சூரிய நெசவில்

வெளிச்சக் கோலங்கள்

பிரதிபலிக்கும் நீரில்

கண்ணாடிக் கோலங்கள்

மாலை நீல ஆகாயத்தில்

செம்மண் கரை கட்டல்

பால் ஒளிக் கோலமிடும்

நிலாவின் ரேகைகள்

பச்சையங்கள் முகத்திலோ

விடியலின் பனித்துளிக் கோலங்கள்

ஆசுவாசம்.

கற்களின் வெடிப்பிலிருந்து

பச்சை இரத்தநாளமாய்க் 

கிளைத்தெழுகின்றன தாவரங்கள்.

கரியமிலம் உண்டு

பிராணவாயு விடுத்து

ஆசுவாசமாய் மூச்சு விடுகிறது பூமி.

அம்மாவான அம்மு

பிரியா விடைகொடுத்து

வீடெங்கும் பொம்மைகளோடு

விளையாட விட்டுவிட்டு

வேலைக்குச் சென்றுவிடுகிறாள் அம்மா.

உணவூட்டித் தாலாட்டி

ஒவ்வொரு பொம்மையையும்

உச்சிமுகர்கிறாள்

அம்மாவான அம்மு. 

உச்சிக்கும் பூமிக்கும்..

சூரியக் கனலிலிலிருந்து

பிரிந்து பறக்கின்றன

சாம்பல் மேகங்கள்.

பறவைகள் இங்குமங்குமாய்

விசிறிக் கொண்டிருக்கின்றன 

வெளிறிய வானத்தை

மரக்கிளைகளை முட்டி 

மறைந்துவிடுகிறது 

ஆகாய விமானம்

கழுத்திலும் கண்ணோரத்திலும்

கோடிடும் முதுமைச் சாலையாய்ப்

பாதைகளும் பயணங்களும் நீள்கின்றன.

பருவத்தின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும்

காகபுஜண்டராய்க் கண்காணித்து அலுக்கிறது

உச்சிக்கும் பூமிக்குமாய்ப் புதையும் மனது. 

கடின நெடி

ஒரு உன்மத்தம்தான் உன்னைச் செலுத்துகிறது

ஒன்றை உன் உரிமையானதாய்க் காட்ட.

விழுதைப் போலப் பற்றி இருக்கிறாய்

விழுந்துவிடலாம் என்றாலும்.

நீ பூசிக்கொள்ளும் ஒவ்வொரு சிரிப்பிலும்

வாழ்ந்த கணங்களின் கடின நெடி.

கடக்கின்றவர்க்குப் பழைய கள் என்றாலும்

உன் கரங்களில் எப்போதும் புதிய மொந்தை

மனச்சுரப்பில் நீயாய்ச் சுரந்து நீயாய்ச் சேமித்து

நீயே மாந்தி நீயே மயங்கி

காலங்கள் கடக்கட்டும் உன் சிந்தை மயக்கத்தில்

தெளியலாம் என்றேனும் அன்று 

உன் முன் பாளைகள் வெடித்திருக்கும்.