கால்களற்ற காலங்கள்.

கால்களற்ற காலங்கள்

கடத்திப் போகின்றன.

கைபிடித்துச் சென்ற யுவதியைக்

கிழவியாக்கித் தொலைக்கின்றன.

நுரைப்புன்னகையோடு

அடித்துச் செல்லப்பட்டவள்

கண்ணோரம் கீறும்

காக்கைக் கோடுகளால் சிரிக்கிறாள்.

காடு வெட்டிப் போட்டு.

முந்திரிக்காடுவெட்டிப் போட்டு
வீடு கட்டினோம்.
கரம்பைக் கல் உடைத்து
மாளிகை அமைத்தோம்.

பர்மாவிலிருந்து தேக்கு
ஆத்தங்குடிக் கல்
பித்தளைத் தாழ்வாரம்
பெல்ஜியம் கண்ணாடிகள்
ரவிவர்மா ஓவியங்கள்.

மலேயாச் சாமான்கள்
வெள்ளி சுமந்த பெட்டகங்கள்
பட்டாலையிலிருந்து இரண்டாங்கட்டுவரை
ரத்தினக் கம்பளங்கள்

சிறு பிள்ளையில்
வளவைச் சுற்றிக்
கீழ்வாசலில் இறங்கிக்
கல்லா மண்ணா விளையாடி இருக்கிறோம்.

ஒரு நாள் செட்டிநாட்டுக் கோட்டைகளும்
கல்லாய் மண்ணாய் மூடிக் கிடக்குமென்றோ
ப்ளாட்டுவீடுகளாய் ஆகுமென்றோ
கிஞ்சித்தும் கவலையில்லாமல்.

போர்

ஏதோ ஒன்றிடம் இருந்து
எதையோ மீட்கப்
போராடிக் கொண்டிருக்கிறோம்.
சமயத்தில்
நம்மிடமிருந்து நம்மையே.

முகச் சொட்டு

ஞாபகங்களில் இருந்து
சொட்டுச் சொட்டாய்
இறங்குகிறது உன் முகம்.
கலங்கிக் கலங்கிச் செல்லும்
சேற்றின் வண்ணங்களின்பின்
முகம் தீட்டி அலைகிறது மனம்.

தந்திக்காலம்

மோனத்தில் உறைந்து

மீட்டெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது வீணை

தந்திக்கால ஞாபகங்களை.