வெட்கக் குறிப்புகள்

வருடத்தில் சிலமுறைதான்

எதிர்ப்படுகிறாய்.

வருடம் முழுமைக்கும்

பொங்கி வழிகிறது வெட்கம்.

எதிர்கொள்ள இயலாமல்

தலைகுனிந்து கடக்கிறேன்.

என் ஓரவிழிப் பார்வையை

எப்படியோ கவ்வி விடுகிறது

உன் கருடப் பார்வை.

நெளியும் மீனாய்

ஓடும் என் பின்

பரவிக் கிடக்கிறது

உன் பார்வை அணைப்பு.

உணர்வுகள் கிளர்ந்தெழ

பக்கம் இல்லாத உன் தோள்சாய்ந்து

இம்முறையும் கடக்கிறேன்

ஒரு சந்திப்புக்கும்

மறு சந்திப்புக்கும் இடையில்

யார் யாரோ பகிர்ந்த புகைப்படங்களில்

சிங்கம் போல் சிலிர்த்து நிற்கும்

உனைப்பார்த்து மௌனமாய் ரசித்து

பெருமிதப்பட்டுக் கொள்கிறது மனம்.

உனக்குத் தெரியாமல்

உன்னைக் காதலிப்பதென்பது பெரும் சுகம். 

நெகிழும் மணல்

சிதறும் அலைகளுக்குள்

கைபிடித்துச் செல்ல உன்னால் முடியும்

நனையும் அச்சமின்றிக்

காற்றைப் போல் வருகிறேன்

வெள்ளித் துகள்களாய் நம்மை

வரைந்து கொண்டிருக்கிறது சூரியன்

கால தேச வர்த்தமானம் இன்றிக்

கரைந்து ஓடுகிறோம் கரைகள் எங்கும்

பாதங்களின் கீழ் நெகிழ்ந்து நெகிழ்ந்து 

கடலுள் தன்னை மறைத்துக் கொள்கிறது மணல்.

 

பறத்தல்

ஆகப்பெரிய உயரத்தில்

ஒரு பறவை பறந்து போனது

மேகங்கள் அதன் கீழ்

மெத்தைகளாய்ப் புரண்டன

ஓய்வெடுக்கத்தான் அனுமதிக்கவில்லை

அப்பறவையின் இறக்கைகள். 

எதை நோக்கிப் போகிறோம்

எதற்காகப் போகிறோம்

காற்றின் கோதுதலிலும்

கனக்கத் தொடங்கின சிறகுகள்.